chocolate and cashmere

อ่านถึงเล่ม 40 เรียบร้อยแล้วเมื่อวันเสาร์อาทิตย์ที่ผ่านมา ที่ติดๆอยู่ก็ตรงที่ไม่กล้าอ่านเล่ม 31 นี่แหละ เพราะว่าเล่ม 30 นั้นเศร้าเหลือเกิน ทั้งเตียวเลี้ยว ทั้งกอสุ้น ก็เลยคิดว่า

ต่อจากนี้สปอยล์

เล่ม 31 ลิโป้จะตาย ทำใจตั้งนานกว่าจะกล้าอ่าน สุดท้ายก็ไม่ได้ตายเล่มนั้น

สรุปแล้วพีคมันก็อยู่ที่เล่ม 30 นี่แหละ ตอนลิโป้ตายจริงๆไม่ได้เศร้าอย่างที่คิด

แต่เตียวเลี้ยวนี่ไม่ทำให้ผิดหวังจริงๆ เท่มาก เท่เหลือเกิน ตอนที่ห้ามทัพอ้วนผ่านก็เท่

ประทับใจอ้วนปึงมาก กำลังรออยู่ว่าแล้วจะตายยังไง จะแพ้ยังไง ตายแบบไหน

จิวยี่ กาเซี่ยง กุยแก ก็ดูฉลาดล้ำ

โดยเฉพาะจิวยี่นี่งามเหนือคนจริงๆ

ชอบฉากที่กุยแกกับอ้วนปึงออกรบกันมาก กุยแกนี่เธอนั่งรถมีผ้าม่านด้วยนะ ส่วนท่านอ้วนปึงขี่ม้า

ที่จริงก็ชอบตอนที่โจโฉมากอดเล่าปี่กับเตียวเลี้ยวนะ ดูขโมยซีนมาก ที่พูดว่า ข้าอยู่นี่ โจโฉอยู่นี่แล้ว

ไม่รู้ที่เล่าปี่พูดมีตรงไหนบอกกันว่าหมายถึงโจโฉ

ยังคงไม่ชอบเล่าปี่อยู่ดี ไม่ว่าจะในเวอร์ชั่นไหน

เมื่อเช้าเห็นโฆษณาอันหนึ่งที่ว่าห้ามนอนตะแคง รู้สึกเหนื่อยใจ เพราะเคยไปเช็คมาแล้วปรากฎว่านอนตะแคงซ้ายมากไปผิวหนังชั้นล่างเป็นรอยไปเรียบร้อย ทุกวันนี้เลยพยายามตะแคงขวาหรือไม่ก็นอนหงาย นี่ไปไปมามาอาจจะเหลือแค่นอนหงายท่าเดียว เคยคุยกับคุณชาย คุณชายบอกว่า ก็ต้องทนสิ ดูอย่างเกอิชาเขายังต้องนอนหมอนรองต้นคอเลย

ก็นะ ก็ถ้าฉันเป็นเกอิชาล่ะก็ ฉันก็คงทำแบบนั้นแหละ