รักแท้ฤาจะสู้ลาแมร์ได้

posted on 07 Nov 2007 12:03 by chocolatencashmere in Books

หนึ่งในตัวละครที่ฉันชอบที่สุดจากนิยายของโกวเล้งคือลิ่มเซียนยี้ จากฤทธิ์มีดสั้น ชอบทั้งๆที่เธอร้ายนี่แหละ โดยส่วนตัวแล้วเห็นว่าเธอเป็นตัวละครที่เปิดตัวมาได้น่าประทับใจที่สุดแล้ว ฆ่าตัวประกอบเสร็จ เพื่อไม่ให้เสียเวลาก็ลงมือยั่วพระเอกต่อทันที และตอนแรกเธอมั่นใจว่าเธอจะทำสำเร็จด้วยการถอดแค่ถุงมือ ช่างเป็นความมั่นใจที่คู่ควรกับสตรีงามอันดับหนึ่งแห่งแผ่นดิน

ลิ่มเซียนยี้ต้องการอำนาจไม่ต้องการความรัก ซึ่งถ้าเธอเป็นซีอีโอสมัยนี้ เธอคงได้เป็นผู้หญิงเก่งลงหน้าปกไทมส์ แทนที่จะถูกกล่าวหาว่าเป็นนางมาร

เธออาจจะต้องเลิกฆ่าคนก่อน แล้วหันมาบีบคนให้ฆ่าตัวตายแทน จะแบลคเมล์ หรือแกล้งให้ล้มละลายก็ว่ากันไป หรือไม่ก็ทำแบบที่เธอทำนั่นแหละ มีกองทัพคุณชายที่ยอมทำอะไรอะไรแทนเธอ แล้วส่งคนพวกนั้นไปฆ่าแทน อย่าให้มือตัวเองเปื้อน

อาฮุย ซึ่งจะว่าเป็นพระเอกคนที่สองของเรื่องก็ว่าได้ รักเธอมาก ก็คงไม่ใช่ผู้ชายคนเดียวที่รักเธอหรอก เพียงแต่ว่ามีความสามารถมากพอ วิทยายุทธสูงส่งเข้าตา เลยมีบุญได้ลิ่มเซียนยี้มาอยู่ด้วยอยู่พักหนึ่ง เพราะอาฮุยเป็นผู้ชายไม่มีเงิน ก็เลยมีฉากลิ่มเซียนยี้ใส่เสื้อผ้าฝ้าย ทำกับข้าวให้อาฮุยอยู่ในหนังสือ บทสนทนาระหว่างกินข้าวก็ประมาณว่า ข้าวสารจะหมดแล้ว เจ้าไม่ต้องห่วง ข้าจะออกไปหาเงินมา ข้าทำให้เจ้าลำบาก เดี๋ยวข้าจะออกไปล่าสัตว์ไปขายที่ตลาด อะไรประมาณนี้ เป็นบทสนทนาที่สะอาด wholesome อ่านแล้วครั่นเนื้อครั่นตัวมาก

แล้วก็ตัดฉากมาเป็นฉากที่ลิ่มเซียนยี้ดื่มไข่มุกบดบำรุงผิวพรรณ นัยว่าไข่มุกเม็ดหนึ่งจ่ายค่ากับข้าวได้เป็นปีทีเดียว คือลิ่มเซียนยี้ยังมีเงินอยู่ ยังติดต่อกับลูกน้อง แต่ต้องปิดอาฮุยไว้ อ่านตรงนี้แล้วฉันก็เห็นใจลิ่มเซียนยี้ขึ้นมาทันที ความกลัวแก่นี่ไม่เข้าใครออกใคร ยิ่งถ้าเป็นสตรีงามอันดับหนึ่งแห่งแผ่นดินด้วยแล้ว คงยอมตายไม่ยอมแก่ อาฮุยรักนักหนาก็เข้าใจ แต่รักแล้วไง รักแท้กินได้หรือเปล่าล่ะ แค่กินข้าวก็พอ อย่าไปพูดถึงกินไข่มุกเลย

สุดท้ายลิ่มเซียนยี้ก็ทิ้งอาฮุยไป ทิ้งให้อาฮุยจะเป็นจะตายอยู่พักหนึ่ง ให้คนอ่านบางคนตั้งข้อรังเกียจลิ่มเซียนยี้ขึ้นมามากมาย เช่น ไม่รักดี และอื่นๆ

ถึงวันนี้ฉันก็ยังคงไม่เข้าใจ ว่าทำไมตัวละครที่เลือกอำนาจเงินทองของนอกกายแทนความรัก จะต้องถูกประนามหยามเหยียดว่าไร้ศึลธรรม หรืออย่างน้อยก็ถูกสมเพชว่าทำไมโง่นัก ต้องเลือกความรักสิถึงจะถูก

ก็แล้วหลักประกันว่าจะรักกันจนตายมันอยู่ที่ไหนกัน มีใครบอกได้หรือไงว่าถึงลิ่มเซียนยี้ไม่งามแล้ว อาฮุยก็จะยังรักเธอ

ชอบที่ Karen Walker พูดกับ maid ใน Will&Grace ตอนหนึ่ง

maid พูดว่า You love the shoes like your husband.

คุณนายเธอตอบว่า Hush. Husbands come and go. But Chanel slingbacks stay forever.

ถูกล่ะ ว่าความสุขน่ะซื้อไม่ได้ แต่ความสบายน่ะ ต้องใช้เงินซื้อนะคะ

3 Comments

สวย เริ่ม เชิด หยิ่ง สุดยอด!
ไม่เคยอ่านนิยายจีนจริงๆจังๆซักที
ยอมแพ้เพราะจำชื่อตัวละครไม่ได้ =_=
ที่คนประนามหยาบเยียดมันก็เป็นค่านิยมสมัยก่อนล่ะนะ
เป็นกุลสตรี ต้องเกาะสามีถึงจะถูก เหอๆ