chocolate and cashmere

หัวข้อเป็นชื่อนิยายเรื่องหนึ่ง ยืมมาเพราะเข้ากับเรื่องที่จะเขียนดี ไม่ได้จะรีวิวนิยายเรื่องที่ว่าแต่อย่างใด

อ่าน Blank Slate จบแล้วเมื่อคืน เพราะนอนไม่หลับและถ้าลุกขึ้นมาเล่นเปียโนตอนตีสี่ ก็อาจมีเพื่อนบ้านให้ร้ายนินทาทั้งต่อหน้าและลับหลัง พูดง่ายๆคือไม่มีอย่างอื่นทำนั่นเอง

ว่าด้วยเรื่อง feminist มีรายงานว่าผู้หญิงได้เงินเดือนน้อยกว่าผู้ชาย ถ้าผู้ชายได้หนึ่งดอลลาร์ ผู้หญิงจะได้เจ็ดสิบห้าเซนต์เท่านั้น (รายงานหัวข้อเดียวกันนี้สามารถให้ผลแตกต่างไปเมื่อควบคุมตัวแปรอื่น เช่นถ้าจำกัดเฉพาะผู้หญิงอายุน้อยกว่าสามสิบห้าและไม่มีลูก จะไม่พบความแตกต่างด้านรายได้)  รายงานที่ว่านี่เป็นประเด็นร้อนทีเดียว ถูกนำมาใช้เป็นหลักฐานว่าผู้หญิงยังถูกกดขี่ข่มเหง ไม่ได้รับความเท่าเทียมเป็นธรรมในที่ทำงาน

Jennifer Roback, an economist, pointed out, "Once we observe that people sacrifice money income for other pleasurable things we can infer next to nothing by comparing the income of one person with another's."

มีเหตุผลสมกับที่ถูกโควตไว้ในหนังสือ (จริงไม่จริงอีกเรื่องนึง)

เลยนึกถึงบทความอีกชิ้นที่ว่าด้วยความสุข มีความพยายามจะวัดว่าความสุขของคนเรามาจากไหน มาจากเงินหรือเปล่า โครงการไฮเทคทุ่มทุนสร้างมาก แจกมิเตอร์ความสุขให้กับผู้เข้าร่วมโครงการ เพื่อที่จะได้สามารถรายงานว่าขณะนี้รู้สึกมีความสุขระดับไหนได้ตลอดเวลา

ผลที่ได้ออกมา คนเรารู้สึกมีความสุขที่สุดเวลาอยู่กับเพื่อน คนรัก และครอบครัว และไม่พบหลักฐานว่าคนรวยมีความสุขมากกว่าคนจนแต่อย่างใด

อ่านไปอาจจะคิดว่ามันก็ต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้ว ไม่เห็นมีอะไรแปลกใหม่ขนาดต้องเป็นเรื่องให้ศึกษาเลย นั่นก็ใช่ แต่ว่าถ้ารวยไปก็ไม่ได้มีความสุข แล้วจะดิ้นรนกันไปทำไม ที่คนทำงานกันอาทิตย์ละแปดสิบชั่วโมง ไม่ใช่เพราะคิดว่าเงินซื้อความสุขได้หรืออย่างไร

ตอนเด็กกว่านี้ฉันเคยประกาศจะไม่แต่งงานกับผู้ชายจน (ตอนนี้คิดได้แล้วว่าไม่รู้จะประกาศให้ชาวบ้านรับทราบไปทำไม) เลยมีคนถามบ่อย ว่าไม่รู้หรือไงว่าเงินซื้อความสุขไม่ได้

รู้สิ ก็ความสุขอยู่ที่ใจนี่นา Happiness is a state of mind. ซื้อไม่ได้ก็ทำใจให้มีความสุขสิ เงินซื้อความสุขไม่ได้ แต่ซื้อความสบายได้ ดังนั้นถ้าเราซื้อความสบาย และทำใจตัวเองให้มีความสุข ชึวิตก็น่าจะราบรื่นดี ตอนนั้นคิดอย่างนี้จริงๆ

ตอนนี้รู้แล้วว่ามันไม่ได้ทำใจให้มีความสุขกันง่ายขนาดนั้น แต่ยังซาบซึ้งอยู่ว่าบรรดา creature comfort ที่ขนมาล้อมรอบตัวเวลาไม่มีความสุขน่ะ ใช้เงินซื้อมา

ถ้ายินดีจ่ายห้าร้อยเหรียญล่ะก็ Manalo รุ่นพื้นฐานเป็นของคุณทันที ถ้าอยากได้รุ่น exotic กว่านั้นก็ไม่มีปัญหา เพิ่มเงินไปก็สิ้นเรื่องกัน  แล้วถ้าอยากได้ความสุขสักวัน ต้องทำยังไง คงมีคนตอบได้ แต่ที่แน่ๆคงไม่ง่ายเหมือนรูดบัตรเครดิต

ถ้าถามฉัน ฉันว่าที่คนเราทำงานกันงกๆทั้งที่หาเงินได้มาก็ไม่กล้ากินข้าวเพราะกลัวอ้วน ก็ไม่ได้คิดว่าอยากทำงานหาเงินซื้อความสุขหรอก ซื้อความสบายต่างหากล่ะ ที่ว่าสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิต เช่น ความสุข ความรัก ใช้เงินซื้อไม่ได้ ก็คงไม่มีใครไม่รู้ เพียงแต่ว่า เมื่อใช้เงินซื้อไม่ได้ บางทีก็เลยไม่รู้ว่าต้องทำยังไงให้ได้มา ทำงานหาเงินมา ซื้อของที่เงินซื้อได้ ก็คงเป็นทางเลือกที่ไม่เลวร้ายเกินไปนัก  

ชอบที่ Karen Walker พูดกับ maid ใน Will&Grace ตอนหนึ่ง

maid พูดว่า You love the shoes like your husband.

คุณนายเธอตอบว่า Hush. Husbands come and go. But Chanel slingbacks stay forever.