chocolate and cashmere

ผู้ชายคนในรูปเล่นวิโอล่า เข้าใจว่าเป็นลูกครึ่งญี่ปุ่น เพราะมองหน้าตรงจะออกเค้าเอเชียนิดนึง แล้วก็ชื่อ Masumi Per Rostad หน้าด้านข้างหล่อกว่าหน้าด้านตรงมาก ยกเว้นตอนยิ้ม หน้าตรงจะดูดีขึ้นมาทันที

ฉันฟังเพลงคลาสสิก ไปคอนเสิร์ตเท่าที่ไปได้ แต่ก็ไม่ได้ฟังอย่างมีความรู้ทางทฤษฏีแต่ประการใด อ่านโปรแกรมแล้วจะเข้าใจก็หาไม่ ว่าเพลงนี้ใช้ half note อย่างลึกซึ้งอัจฉริยะขนาดไหน แต่ของบางอย่าง สำหรับคนบางคน ก็ไม่ได้มีไว้ให้เข้าใจ แต่มีไว้ให้รัก

ในยุคที่เพลงเหล่านี้กำเนิด โลกยังไม่มีเครื่องมือบันทึกเสียง ผู้แต่งก็คงไม่คิด ว่าวันหนึ่งข้างหน้า เพลงที่แต่งขึ้นมาจะดังออกมาจากลำโพง ไม่ใช่เครื่องดนตรี โดยส่วนตัวแล้วชอบที่จะเห็นนักดนตรีเวลาฟังเพลงคลาสสิก ถ้าไม่ได้ดูแสดงสด วีดิโอก็ยังดี เพลงคลาสสิกเพลงแรกที่หลงรักคือ Brahms Piano Concerto No. 1 เล่นโดย Maurizio Pollini จำได้จนถึงวินาทีที่หลงรัก ว่าคือขณะที่น้ำตา Pollini หยดลงบนคีย์เปียโน

ไม่เคยได้ดูแสดงสดที่ไหนใกล้เท่าคอนเสิร์ตชุดนี้ ใกล้จนเห็นสีหน้าสายตาของนักดนตรีขณะบรรเลง เห็นตอนที่ชำเลืองตาเหลือบมองให้จังหวะกัน เป็นความประทับใจอย่างยิ่ง เหมือนได้เห็นความลับของความงาม

วันนี้ไปฟังมาเป็นครั้งที่สี่ Op. 130 "Leibquartett" (บีโธเฟนเรียกเพลงนี้ว่า Dear Quartet) with original ending คือ The Great Fugue เพลงนี้มีหกมูฟเมนท์ เริ่มน้ำตาหยดในมูฟเมนท์ที่ห้า กว่าจะจบเพลงน้ำตาไหลพรากก็ชนิดที่ว่า โชคดีแล้วที่ไม่ได้แต่งหน้าไป

ครั้งที่แล้วที่ไปฟังคือ Op. 132 ก็ปลื้มมากแล้ว มูฟเมนท์ที่สาม ตอนที่ introduction lines เข้าสู่ hymn กรีดขึ้นเรื่อยๆ แต่วันนี้นี่สิ exceeding all expectation

ฉันร้องไห้ง่าย ดูหนัง อ่านหนังสือ ปลื้มก็ร้องไห้ เศร้าก็ร้องไห้ แต่ตอนฟังเพลงนี่ นอกจากจะร้องไห้ แล้วยังกลั้นใจด้วย จะมีใช่ไหมล่ะ ช่วงที่ดนตรีกรีดขึ้นยาว ช่วงนั้นโดยส่วนใหญ่ฉันจะกลั้นหายใจ วันนี้ มูฟเมนท์ที่หก มีจังหวะหนึ่ง ดนตรีกรีดยาวติดๆกัน ต้องเตือนตัวเองให้หายใจ คิดว่าถ้าแก่กว่านี้ แล้วฟังเพลงแบบนี้ อาจจะได้กลั้นใจตายก็เป็นได้ ก็ไม่เลว What a beautiful way to go!