chocolate and cashmere

เพิ่งดูละครญี่ปุ่นเรื่อง ฮะเคน โนะ ฮินคาคุ จบ สนุกใช้ได้เลยทีเดียว

ยืมเพื่อนมาดูเพราะเห็นว่า ชิโรตะ ยู คนสนิทของน้องพี เล่น ถึงจะออกมาแค่ตอนละสามสิบวิก็ยังดี โดยปกติดูละครแบบเริ่มจากจุดศูนย์กลาง คือหาเรื่องที่น้องพีเล่นก่อน ถ้าดูหมดแล้วค่อยขยายเป็นเรื่องที่คนรอบข้างน้องพีเล่น

ถึงบทยูคุงจะน้อย แต่ก็ไม่ใช่ว่าในเรื่องจะไม่มีคนอื่นหล่อ โคะอิซุมิ โคทาโร่ ลูกชายอดีตนายกเล่นเป็นพระเอก(ในสายตาฉัน) ดูด้วยความรู้สึกตื้นตันใจ ในที่สุดก็ได้บทเด่นในละครดังซะที

โคอิซุมิคุงตอนทำหน้าเศร้าหลังโดนนางเอกดุนี่ น่ารักราวลูกหมาถูกทิ้งเลยทีเดียว ตาโตวาววับมีน้ำตาคลอ อย่างที่ตัวเด่นอีกคนพูดในเบื้องหลัง น่ารักชนิดที่ว่าอยากได้กลับไปเลี้ยงที่บ้าน

ฮะเคน คือ พนักงานชั่วคราวที่มีต้นสังกัดจัดส่งมาให้ทำงานที่บริษัทใดบริษัทหนึ่ง สัญญาว่าจ้างระยะสั้น ในเรื่องอยู่ที่สามเดือน ได้เงินเดือนเป็นรายชั่วโมง ถ้าลาป่วยก็ไม่ได้เงิน ไม่มีโบนัส ไม่มีสวัสดิการใดๆทั้งสิ้น

นางเอกเป็นพนักงานชั่วคราวแบบมีความสามารถสูง ไม่มีอะไรที่เธอทำไม่ได้ ทำคลอด ซ่อมลิฟท์ เคนโด้ ฝึกสุนัข ทำกับข้าว ขับรถยก พูดภาษารัสเซีย

นางเอกอีกคนซึ่งเด็กกว่า เป็นหนึ่งในพนักงานชั่วคราวส่วนใหญ่ คือไม่ได้มีความสามารถเชี่ยวชาญเฉพาะทางอะไร เลยได้เงินค่าจ้างต่ำเตี้ยเรี่ยดิน

ธรรมเนียม lifetime employment หรือ จ้างจนเกษียณ ในบริษัทญี่ปุ่นนั้น ถึงตอนนี้จะเริ่มมีข้อยกเว้นแล้ว แต่ก็ยังปฏิบัติกันเป็นส่วนใหญ่ ดังนั้นเพื่อให้ไม่ต้องไล่ใครออกตอนเศรษฐกิจซบเซา ก็เลยจ้างพนักงานประจำให้น้อยเข้าไว้ เวลาต้องการคนเพิ่มก็เรียกพนักงานชั่วคราวมาได้

ฝั่งนางเอกเป็นพนักงานชั่วคราว ฝั่งพระเอกก็เลยเป็นพนักงานประจำ หนึ่งในสองของพระเอกมักจะพูดว่า การทำงานด้วยกันก็คือการมีชีวิตไปด้วยกัน ซึ่งฉันก็เห็นด้วย ก็ถ้าทำงานทุ่มเทเยี่ยงทาสแบบพนักงานที่ดีของญี่ปุ่นแล้ว ก็คงเจอหน้าเพื่อนร่วมงานเกือบตลอดเวลาที่ตื่นอยู่ ยังใช้เวลาอยู่ด้วยกันมากกว่าคู่สามีหรือภรรยาซะอีก

ก็เลยเกิดความขัดแย้ง พนักงานชั่วคราวก็ไม่ชอบพนักงานประจำที่ได้ค่าตอบแทนสูงกว่า มีความมั่นคงในขีวิต แถมสวัสดิการดี

พนักงานประจำก็ไม่ชอบพนักงานชั่วคราว เพราะเหมือนกับมาแย่งงานที่ควรจะเป็นของพนักงานประจำไป แถมเดี๋ยวก็มาเดี๋ยวก็ไป ไม่เหมือนเพื่อนพนักงานประจำอื่นที่จะต้องอยู่ด้วยกันไปทั้งชีวิต ภักดีต่อบริษัท

นางเอกคนที่ทำได้ทุกอย่างนั้นมีกฎประจำตัวว่าจะไม่ต่อสัญญากับที่ไหนทั้งสิ้น ครบสามเดือนปุ๊บไปทันที ทั้งนี้ทั้งนั้น เหตุผลที่แท้จริงแล้วก็คือ ในเมื่อยังไงก็ต้องไป ไปตอนที่ยังไม่ผูกพันกับใครจะดีกว่า

โคอิซุมิคุงเล่นเป็นเจ้านายของนางเอกในบริษัทที่นางเอกถูกส่งมาทำงานสามเดือน อยากให้นางเอกต่อสัญญา พยายามหว่านล้อมเกลี้ยกล่อม ตอนหนึ่งพูดว่า ผมไม่รู้หรอกนะว่าคุณฝึกฝนเรียนรู้จนได้ใบรับรองเชี่ยวชาญทุกสาขาขนาดนี้มาด้วยความรู้สึกแบบไหน

ฟังแล้วน้ำตาซึม โคอิซุมิคุงช่างได้บทผู้ชายดี ผู้ชายที่มองเห็นไปถึงเบื้องหลัง

ก็แน่ล่ะสิ อยู่เฉยๆจะทำอะไรเป็นได้ยังไง ที่ทำโน่นทำนี่ได้เยอะขนาดนี้ก็ต้องลำบากฝึกลำบากสอบเอาใบประกาศมา ที่เห็นเป็นผู้หญิงเย็นชาอยู่นี่คงต้องเสียเลือดเสียน้ำตามาไม่น้อยในอดีต บทพูดบทนี้ของโคอิซุมิคุงนี่ รับไปเลยค่ะ บทพระเอกของเรื่องนี้ ที่ทั้งเรื่องรับบทผู้ชายไม่ค่อยได้เรื่องมาตลอด พอพูดประโยคนี้ปุ๊บ ก็กลายเป็นผู้ชายสุขุมลุ่มลึก คมในฝัก ไปในทันที

ชิโรตะ ยูคุง ถึงจะออกมาน้อยแต่ก็หล่อค่ะ ฉากที่เต้นฟลาเมนโก้คู่กับนางเอกนี่ โอ้ หล่อสมเป็นเพื่อนสนิทน้องพี หล่อสมกับเป็นผู้ชายที่น้องพีเขียนออกอากาศให้ประชาชาติได้อ่านทั่วกันว่าเพื่อนสนิทน้องพีหล่อ หวังว่าจะได้เห็นยูคุงรับบทเด่นในเร็ววัน หล่อขนาดนี้น่าเสียดาย