chocolate and cashmere

หลังจากที่คิดว่าพ่อแม่ฉันคงไม่ได้อุ้มหลาน เนื่องจากพี่ชายฉันไม่มีลูกสักทีหลังจากแต่งงานมาสิบปี และฉันก็ไม่มีแววจะได้แต่งงาน ในปีที่สิบเอ็ดพี่สะใภ้ฉันก็ท้อง

ได้ลูกชายซะด้วย ถูกใจย่าฉันมาก และขัดใจฉันเป็นอย่างยิ่งเพราะฉันอยากได้หลานสาว

หลานฉันเกิดมาหน้าตาน่ารักมาก ตาโต แก้มป่อง ผมหยิกทรงเทวดาฝรั่งเลย น่ารักซะจนพี่ชายฉันอุ้มไปไหนก็มักจะมีคนสงสัยว่าไม่ใช่พ่อลูกกัน ด้วยความที่หลานหน้าตาดีเกิน (อันนี้ฉันเดาเอาเอง) น่ารักจนเวลาเอารูปหลานมาให้ใครดู คนมักจะถามว่าที่อุ้มอยู่น่ะพี่เลี้ยงหรือ (คำตอบที่ถูก ไม่ใช่จ้ะ นั่นแม่ของหลาน)  

รูปข้างบนเป็นรูปซักปีนึงมาแล้ว รูปตอนนี้อัพโหลดไม่ขึ้นโดยไม่ทราบสาเหตุ

แน่นอนว่าหน้าตาไม่เหมือนฉันเลยจนนิดเดียว แต่ด้วยความที่เลือดข้นกว่าน้ำหรือไงไม่ทราบ หลานฉันสืบทอดนิสัยเสียของบ้านฉันไปโดยไม่มีผิดเพี้ยน

ส่วนหนึ่งคงเป็นเพราะหลานฉันน่ารัก ใครๆก็มักจะตามใจ หลานฉันเลยเอาแต่ใจน่าดู ทั้งที่พี่สะใภ้ฉันออกจะดูเหมือนคนที่จะเลี้ยงเด็กให้เป็นเด็กดีไม่ดื้อได้ แต่การเลี้ยงดูคงแพ้พันธุกรรมในเคสนี้

หลานฉันฉลาดมาก ประมาณครึ่งปีมาแล้ว หลานฉันสักขวบนึง ไม่ค่อยชอบหน้าฉันสักเท่าไหร่ มีอยู่วันนึงฉันเดินเข้าไปในห้องปุ๊บ หลานฉันก็เดินมาจูงมือฉัน

อุตส่าห์นึกดีใจว่านี่เราดีกันแล้วหรือไง หลานฉันก็จูงพาฉันเดินไปมุมห้อง ปล่อยฉันไว้ที่นั่น แล้วก็เดินกลับมาเล่นของเล่นที่เดิม พูดง่ายๆคือเอาฉันไปเก็บนี่เอง

จนป่านนี้หลานฉันยังไม่ยอมพูด วันนึงฉันไปเจออาจารย์เลยบ่นให้อาจารย์ฟัง ว่าหลานหนูยังไม่ยอมพูดเลยค่ะ อาจารย์นิ่งไปนิดนึงก็พูดว่าลูกผมกว่าจะพูดก็ตั้งสองขวบกว่า ขณะที่ฉันอึ้งอยู่ว่าทำไมพูดช้านักอาจารย์ก็บอกว่าลูกผมเป็น Cerebral Palsy นิดหน่อยเลยพูดช้า

ประสาทกินอยู่แป๊บนึงว่าหรือหลานฉันก็เป็นโรคที่ว่าเหมือนกัน แต่พอสังเกตดดูแล้ว ก็ไม่ใช่ว่าพูดไม่ได้นะ ไม่ยอมพูดซะมากกว่า เวลาจะเอาอะไรก็พูดคำว่า"เอามา"ได้ จะให้แกะขนมก็พูดคำว่า"แกะ"ได้ แสบไหมล่ะ พ่อแม่ไม่ยอมเรียก พูดได้แต่คำที่จำเป็นเท่านั้น

แต่ถึงหลานฉันจะน่ารักเกินความคาดหมายไปมาก หลานฉันก็ทำให้ฉันสำนึกได้ว่า ไม่อยากมีลูกเลย ที่เคยนึกอยากมีสมัยอ่านหนังสือบางเล่มที่เชิดชูความเป็นแม่ซะเหลือเกินนี่ ก็ได้ตื่นลืมตาขึ้นในครั้งนี้