chocolate and cashmere

ในหัวข้อมีสองเรื่อง The Lost Symbol เป็นคนละเรื่องกับความอกตัญญูอย่างที่สุด แต่นานๆเขียนทีก็เขียนไปเลยทีเดียวนั่นแหละ

อ่าน  The Lost Symbol หนังสือใหม่ของแดน บราวน์จบแล้ว ได้มาจาก http://avaxhome.ws/ebooks ใครไม่อยากซื้อก็ไปเสิร์ชหากันได้

ด้วยความที่ไม่ได้ซื้อมาจากร้าน อ่านไปอ่านไปก็เลยไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่ ว่านี่เป็นเวอร์ชันคนว่างจัดเขียนตามพล็อตแดน บราวน์ แล้วเอามาโมเมมั่วมั่วในเน็ตหรือเปล่า (ไม่เชื่ออย่าลบหลู่ ได้ข่าวว่าสมัยแฮร์รี่ พอตเตอร์กำลังจะออกก็มีคนเอาของปลอมมาปล่อยก่อนเหมือนกัน)

วันก่อนไปคิโนะคุนิยะเลยไปลองเปิดเปิดดู โอเค ตรงกันดี เป็นอันว่าที่อ่านไปน่ะของจริง

อาจเป็นเพราะตอนอ่านฉันไม่รู้ว่านี่ใช่ฉบับจริงหรือเปล่า อ่านไปก็เลยเกิดอาการแบบ "บ้าหรือเปล่า นี่มันเป็นอะไรของมัน" ตัวพระเอกภาคนี้นี่ก็เหมือนจะฉลาดน้อยลงไปเรื่อยๆ ของอยู่ข้างหน้า จะตำตาอยู่แล้วยังเถียงอยู่นั่นแหละว่าไม่จริ๊งไม่จริง

ยังคงชอบเทวากับซาตานมากที่สุดเหมือนเดิม อ่านเล่มนี้นึกไปถึงโวลเดอมอร์ท เนื่องจากตัวร้ายทำพิธีศาสตร์มืดมนตร์ดำ แถมสักเต็มตัว

เออ นี่ถ้าฉันไม่ใช่คนไทย ไม่เคยได้ยินใครพูดเรื่องไสยศาสตร์ อาจจะตื่นเต้นมากกว่านี้ก็ได้นะ

อ่านแล้วก็นึกเสียดายอยู่เหมือนกัน ว่าตอนอยู่ดีซี น่าจะออกเดินสำรวจเมืองมากกว่านี้หน่อย แต่ตอนฉันไปมันหน้าร้อนน่ะนะ แล้วฉันก็ไม่ชอบอเมริกา แค่ได้ไปพิพิธภัณฑ์มาก็บุญแล้ว อย่างน้อยก็ได้ตกหลุมรักกับภาพที่บางคนคิดว่าเป็นรูปวาดตัวเองของราฟาเอล

ติดใจอยู่ตอนที่พูดถึงความตาย ว่าวิทยาศาสตร์พิสูจน์ได้ว่าตายแล้วไม่สูญ คนเรามีวิญญาณ (อันนี้ก็เหมือนกัน ได้ข่าวว่าเป็นงานวิจัยเก่าโบราณ เคยได้ยินมาตั้งนานแล้ว ยังอุตส่าห์เก็บมาปัดฝุ่นให้นางเอกในเรื่องเพิ่งทดลองสำเร็จ)

ที่ติดใจไม่ใช่อะไร ญาติผู้ใหญ่เพิ่งเสียไป อาฉันเอง

ที่ห่วงมากก็คือ ย่าฉันเสียใจมาก ทั้งๆที่อาคนนี้ก็ป่วยมาเป็นสิบปี เป็นมะเร็งมาแล้วไม่รู้กี่ที่ แต่ก็นั่นแหละนะ ยังไงยังไงก็เป็นลูก

เคยได้ยินคนพูดว่า อกตัญญูอย่างที่สุด ก็คือตายก่อนพ่อแม่ พอเห็นย่าฉันตอนนี้แล้วก็นึกถึงคำนี้ขึ้นมา

ในเคสของอาฉันก็ไม่เชิงอกตัญญูหรอกนะ ก็มันช่วยไม่ได้

พี่ชายฉันพาหลานไปงานศพด้วย กะจะเอาไปให้ย่าฉันดู เผื่อจะหายเศร้าได้บ้าง หลานฉันก็ดันเหมือนฉันตอนเด็กๆเปี๊ยบ กลัวบรรยากาศมืดมน กลัวคนชุดดำ เลยงอแงโวยวายซะ