chocolate and cashmere

วันก่อนคุณชายเล่าให้ฟังว่าเมคอัพอาร์ทิสต์ชื่อดังระดับโลกคนหนึ่ง(จำชื่อไม่ได้ว่าใคร)บอกว่าอายแชโดว์สีฟ้านี่เป็นบาปมหันต์ เป็นของที่ไม่ควรจะมีอยู่ในโลกนี้

ฟังแล้วก็ประหลาด สมัยเด็กกว่านี้อย่าว่าแต่สีฟ้าเลย สีแดงฉันก็เคยทามาแล้ว แต่งไปเดินถนนนี่แหละ ไม่ใช่ปาร์ตี้แฟนซีที่ไหน ตอนนี้ก็ไม่ใช่ว่าแก่แล้วเลยเลิกหรอกนะ เรียกว่าขี้เกียจแต่งหน้าอลังการขนาดนั้นแล้วคงจะถูกกว่า แต่ก็ยังมองว่าสวยอยู่ ถ้าวันดีคืนดีเกิดขยันขึ้นมาก็คงลุกขึ้นมาแต่งเหมือนกัน

คุณชายเลยบอกว่า ผู้หญิงด้วยกันหรือเกย์มองดูสวยก็จริง แต่ผู้ชายที่ไม่ใช่เกย์มองแล้วไม่สวย อะไรที่ไม่ธรรมชาติขนาดนั้นน่ะ

จริงหรือเปล่าไม่ค่อยแน่ใจ อาจเป็นได้เหมือนกัน เพราะเคยแต่งหน้าไปเที่ยวกับรุ่นพี่หัวโบราณที่คงนึกว่าตัวเองเป็นเจ้าคุณอยู่ครั้งนึง แต่งไปทั้งหน้านั่นแหละ แต่รุ่นพี่คนนั้นมองเห็นแค่อายแชโดว์สีม่วง คงนึกว่าแก้มฉันเป็นสีชมพูระเรื่ออย่างนี้อยู่แล้วตามธรรมชาติ

บทสรุปของคุณชายก็คือ ถ้าจะแต่งให้ตัวเองหรือเพื่อนผู้หญิงดูว่าสวยล่ะก็ แต่งอะไรก็ได้ตามใจ แต่ถ้าจะให้ผู้ชายที่ไม่ใช่เกย์มองว่าสวย ต้องเป็นสีธรรมชาติเท่านั้น จะเขียนตาสโมคกี้อายลอยเด่นก็ไม่เป็นไร แต่ต้องไม่ใช่สีประหลาด

เมื่อก่อนนี้ก็เคยมีเพื่อนผู้หญิงเตือนเรื่องคล้ายๆกันครั้งนึง เนื่องจากว่าปกติฉันแต่งตัวเนี้ยบเป็นส่วนใหญ่ ถ้าไม่ใช่วันประสาทเสียจริงๆนี่อย่างน้อยเสื้อผ้าก็จะดูดี หน้าตาขี้เกียจแต่งบ้างก็มี แต่เสื้อผ้าจะสวยไม่สวยก็เสียเวลาสวมเท่ากัน

เพื่อนบอกว่า แต่งตัวดีขนาดนี้ใครจะกล้ามาจีบ

อุ๊ยตาย ก็ถ้าผู้ชายไม่มีเงิน ไม่มาจีบก็ไม่เป็นไร ไม่ได้อยากได้อยู่แล้ว

คิดไปคิดมา อ๋อ นี่ทุกวันนี้เธอแต่งตัวเพื่อให้สวยในสายตาคนอื่นหรอกหรือ

แล้วจะรู้ได้ยังไง ว่าคนอื่นเห็นว่ายังไงสวย ก็ถ้าแต่งแบบตัวเองเห็นว่าสวย ก็ถามตัวเองก็จบ แต่งแบบที่คนอื่นเห็นว่าสวยนี่ก่อนออกจากบ้านต้องเดินไปถามใครก่อนหรือเปล่า