chocolate and cashmere

ไปกินข้าวกลางวันกับที่บ้านแล้วก็รีบกลับบ้านก่อนฟ้ามืด (พ่อไม่ให้กลับเย็นเพราะกลัวระเบิด) กลับก็กลับ เพิ่งดู Nodame Cantabile จบไป กำลังอยู่ในช่วงอยากฟัง Symphony No. 9 ของ Beethoven ฉลองปีใหม่อยู่เหมือนกัน กลับมาเปิดแผ่นฟัง กินเค้กฉลองที่บ้านก็แล้วกัน

ช่วงนี้ดูละครญี่ปุ่นอย่างเอาเป็นเอาตาย เริ่มจาก karei na kazoku กับ Propose daisakusen (เริ่มจากเรื่องที่ดูเพราะพระเอกก่อน) แล้วก็ได้ Nodame Cantabile มาจากเพื่อนที่ร่วมอุดมการณ์เดียวกันคนหนึ่ง ดูแล้วก็ให้ชื่นชม คุณพระเอกนี่บุญพาวาสนาส่งนะคะ บทส่งอย่างแรง เจ้าชายมากค่ะ ขนาดนอนก่ายหน้าผากอยู่ตามม้านั่งในสวนยังดูดี เสื้อขาวนี่ออกประกายเรืองรองราวกับมีแสงไฟส่องจากข้างหลัง เหมือนหลุดออกมาจากการ์ตูนผู้หญิง(เล่มที่วาดสวยๆ)เลยทีเดียว ต้องวงเล็บว่าเล่มที่วาดสวยๆ เพราะด้วยความที่ปลื้มละครมาก เลยไปหาการ์ตูนมาอ่าน อ่านเล่มแรกก็อึ้ง อะไรลายเส้นมันจะไม่สวยขนาดนี้ อารมณ์ชินจังกับไข่ม้วนเลยทีเดียว ถ้าไม่มีภาพพจน์เจ้าชายของท่านจิอากิจากในละครมาก่อนคงไม่มีกำลังใจจะอ่าน

Nodame Cantabile เป็นเรื่องเกี่ยวกับดนตรีคลาสสิก ตัวเอกเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยดนตรี พระเอก จิอากิ ชินอิจิ บุคลิกเจ้าชาย หน้าตาก็ดี บ้านก็รวย คุณพ่อก็เป็นนักเปียโนชื่อดัง แถมตัวเองยังเข้าขั้นอัจฉริยะ นอกจากนี้ยังทำกับข้าวเก่งอีกต่างหาก ประเสริฐเลิศคนขนาดนี้ แต่ก็เป็นตัวละครที่ธรรมดาเกือบจะที่สุดแล้วในละครเรื่องนี้ คนอื่นหลุดโลกกันทั้งนั้น

นางเอก โนดะ เมกุมิ ชื่อเล่นว่า โนดาเมะ เป็นนักเรียนเปียโนรุ่นน้องพระเอกปีหนึ่ง จะเรียกว่าอัจฉริยะก็ได้ เพราะเธอ play by ear ฟังปุ๊บเล่นได้ปั๊บ เล่น Fantasie Impromptu ของ Chopin ได้ตั้งแต่สมัยอนุบาล แต่เนื่องด้วอัจฉริยะกับวิกลจริตนั้นห่างกันแค่เส้นใยเดียว แล้วเธอก็เล่นแบบตามใจเธอ เพิ่มบ้าง ลดบ้าง เร็วบ้าง ช้าบ้าง ความอัจฉริยะของเธอจึงเริ่มเป็นที่ยอมรับเมื่อเธอได้เจอพระเอกแล้ว เธอเปิดตัวด้วย Pathetique ของ Beethoven (แบบของเธอเอง) ซึ่งก็ฟังดูน่าสนใจดี ก็ยังคิดว่าคุณคนเขียนความคิดเฉียบแหลมนะคะ ที่ให้นางเอกเปิดตัวด้วยเพลงที่เป็นที่รู้จัก คนฟังจะได้รู้สึกได้ว่าคุณนางเอกเล่นไม่เหมือนคนอื่นจริงๆ ถ้าเล่นเพลงประหลาดชนิดที่ถ้าอยากฟังต้องใฃ้เวลาสั่งแผ่นสองเดือนคงไม่เข้าใจ ว่าที่นางเอกเล่นมันแปลกตรงไหน

ตัวละครสนับสนุนก็มีเด่นประทับใจหลายคน มิเนะ ริวทาโร่ นักเรียนไวโอลินลูกเจ้าของร้านอาหารจีนก็เท่ดี คุณพ่อก็น่ารัก ตอนที่เล่น Spring ของ Beethoven โดยมีจิอากิ accomp. ให้น่ารักมาก ด้วยความอัจฉริยะของพระเอก เลยเล่นสอดประสานให้มิเนะคุงได้ชนิดที่ว่า มิเนะคะงจะฝากชีวิตการดนตรีไว้ในมือพระเอก เท่มากค่ะ ดูแล้วก็นั่งวี้ดว้ายอยู่หน้าทีวีจนแม่เดินมามอง

มาสึมิจัง นักเรียนทิมปานี เป็นนักเรียนชายที่ได้สมญานามว่า The queen of percussion ปลื้มจิอากิมาก คนนี้ก็น่ารัก ทั้งที่หน้าตาไม่ให้ แถมตัวก็ใหญ่ แต่น่ารักได้อารมณ์มากค่ะ

นอกจากนี้คุณมือโอโบ้ที่มาชอบนางเอกก็ดูดี คุณ concert mistress ก็เท่ คุณทากาฮาชิ concert master คนใหม่ก็ตลกดี คุณภรรยาอาจารย์ก็น่ารัก

 เข้าใจว่าละครออกมานานแล้ว ดูหลังชาวบ้านหลายปีแสงขนาดนี้ ยังอุตส่าห์จะเขียนอีก

แต่ก็เป็นเรื่องหนึ่งที่ชอบมาก ตัวพังพอนก็น่ารัก มิจจี้ที่เล่นเป็นคนเขียนคอลัมน์ dream color classic ก็เหมาะมาก ปกติเวลาออกทีวีเธอก็เวอร์ประมาณนี้อยู่แล้ว เล่นเรื่องนี้คงไม่ต้องแอ็กติ้งเพิ่มเท่าไหร่นัก

ดูแล้วก็ไปเปิดฝาเปียโน ที่ไม่ได้เล่นมาเป็นเดือน เกิดติดไฟจะไปหาอาจารย์มาสอนอีกสักครั้ง ด้วยอิทธิพลเรื่องนี้ เมื่อวานไป kinokuniya เห็นหนังสือชื่อประมาณว่า หนึ่งพันหนึ่งซีดีคลาสสิคที่ควรฟังก่อนตาย อยากได้แต่ไม่สามารถซื้อ หนังสือเป็นกระดาษสี่สีทั้งเล่ม หนักมาก ไปคนเดียวขี้เกียจแบก กลับบ้านมาคิดดู หนึ่งพันหนึ่งแผ่นนี่อย่างน้อยๆก็หนึ่งพันหนึ่งชั่วโมงนะ แล้วมันจะเป็นโปรเจคท์ที่ทำได้สำเร็จก่อนตายไหม ถึงชีวิตนี้จะไม่ฟังอะไรอีกแล้วนอกจากแผ่นที่หนังสือเล่มนี้แนะนำ ฟังมันวันละสิบสองชั่วโมง ก็ยังต้องใช้เวลาสามเดือน ถ้าวันละสามชั่วโมงก็ปีนึง โดยปกติแล้วก็คงจะฟังมากกว่าแผ่นละรอบ อืม คนพิมพ์หนังสือเล่มนี้คิดอะไรอยู่กันนะ

ตอนนี้เริ่มดู hana kimi เป็นเรื่องที่ตรงข้ามกับ nodame เลยในแง่ที่ว่าตัวละครหน้าตาดีสู้ในการ์ตูนไม่ได้ หัวหน้าตึกสามนี่เป็นที่ผิดหวังมาก คุณพระเอกก็ไม่ค่อยงาม มีโทมะคุงกับยูคุงพอกู้หน้าเอาไว้ได้ คุณหัวหน้าหอสองก็โอเค หน้าตาออกแนวหนุ่มคันไซหล่อๆดีมาก แต่ละครสนุก เพิ่งดูไปสองตอนก็เริ่มติดแล้ว น้องหมาก็น่ารักมาก รู้สึกเหมือนว่านางเอกก็สวยขึ้นด้วย

สวัสดีปีใหม่ค่ะ