ไม่ใช่จำพรากก็เป็นตายจาก
posted on 28 Dec 2009 10:27 by chocolatencashmereเดือนธันวานี่คงเป็นเดือนซวยของฉันจริงๆ ปีที่แล้วก็ซวยไม่น้อย ปีนี้เพื่อไม่ให้น้อยหน้าก็เลยซวยซ้ำซวยซ้อนไม่หยุดหย่อน
แต่เดี๋ยวก่อน ซวยมันแปลว่าอะไร เรื่องไม่ดีเรื่องไหนๆก็เรียกว่าเรื่องซวยได้หรือเปล่า ยังไงเอาเป็นว่าฉันหมายความว่ามีแต่เรื่องไม่ดีแล้วกัน
เรื่องซวยส่งท้ายในที่ทำงาน น้องรัก(ที่สุดในที่ทำงานนี้)กำลังจะลาออกไปแล้ว น้องที่รองมือรองเท้าฉันมาตลอดตั้งแต่ฉันเข้ามาทำงานที่นี่
ถามไถ่ว่าน้องจะลาออกไปทำไมคะ น้องตอบมาว่า จะไปค้นหาตัวเอง
ฟังแล้วก็อึ้งไป ค้นหาตัวเองแปลว่าอะไร(วะคะ) นี่น้องเข้าวัยกลางคนมี midlife crisis แล้วหรือไง
แต่ถ้าจะพูดกันจริงๆ ฉันก็รู้สึกอยู่หรอกนะ ว่าน้องคงไม่รุ่งกับงานนี้ ไปทำอย่างอื่นคงจะดีกว่า
เพียงแต่ฉันคิดมาเสมอ ว่าฉันคงไปก่อนน้องคนนี้จะไป
เห็นอย่างนี้ฉันเป็นคนอ่อนไหวมากเลยนะ ขนาดแค่เก็บของย้ายจากที่ฝึกงานหน้าร้อนกลับบ้านยังน้ำตาไหลพราก ทั้งที่ไม่ได้รักชอบมีอะไรให้อาวรณ์
แล้วนี่น้องรักจะลาออกทั้งคน แน่นหน้าอกหายใจไม่ออกกันเลยทีเดียว
อีกอย่างฉันก็เป็นคนขี้เกียจ เพื่อนที่ยังนัดเจอกันได้สม่ำเสมอนี่ต้องใช้ความพยายามพอสมควร จากด้านใดก็ด้านหนึ่ง ดังนั้น น้องคนนี้ ถ้าจะพูดกันง่ายๆก็คงไม่ได้เจอกันอีกแล้ว (ขอหยุดเขียนไปหายาลมยาหอมก่อน จะเป็นลม)
จะว่าไป ฉันเองก็มีส่วนทำให้ชีวิตน้องเขาลำบากหรือเปล่าก็ไม่รู้ (มีแหละ ก็เวลางานเข้าทีเธอไปตวาดน้องเขาซะขนาดนั้น) แถมตอนที่เจ้านายถามว่าน้องทำงานเป็นยังไง ฉันก็ยังไม่สามารถพูดออกไปได้ว่าน้องทำงานดีอีกต่างหาก (ก็น้องเขา EQ ดีไง ก็เลย IQ ต่ำไปบ้าง)
แถมน้องที่ได้ข่าวว่าจะได้ตำแหน่งรองมือรองเท้าฉันคนใหม่ไปนั้น พูดกันง่ายๆเลยคือฉันไม่ชอบ
ไม่รู้ว่านี่จะใช่เรื่องซวยเรื่องสุดท้ายของปีนี้หรือเปล่า
แต่เนื่องจากฉันมาทำงานวันนี้เป็นวันสุดท้ายของปีนี้ นี่ก็อาจจะเป็นวันสุดท้ายในชีวิตนี้แล้วที่ฉันจะได้เห็นหน้าน้องคนนี้ (กรุงเทพใหญ่มากนะ คนที่ฉันอยากเจอมากหลายคนยังไม่เคยได้เจอกันเลยมาหลายปีแล้ว)
ก็อยากจะทำตัวดีเป็นพิเศษอยู่หรอก แต่ทำไม่ได้ หน้าก็ยังไม่อยากมองเลยด้วยซ้ำไป กลัวน้ำตาไหล